Door de mand vallen

In je leven kom je meiden tegen die je bloed wel kunnen drinken. En jij die van hun, proost! Meiden die je het licht in je ogen niet gunnen. And that's all good. Ik kan ook echt een bitch zijn dus neem ze niks kwalijk. Het jammere is alleen als ze een relatie krijgen met een vriend van je. Maar daar kan je niks aan doen. En, geloof me, die moeite zou ik nooit niet nemen. Je kan er moeilijk tussen gaan liggen, om te voorkomen dat ze zich voortplanten. Je kan iemand niet zijn gevoelens controlen. Dat tegenwerken werkt ook alleen maar averechts. Het liefst prijs ik ze nog de hemel in maar krijg het helaas niet over mijn lippen. Hoe meer jij het kapot wil hebben, des te sterker hun worden. En dat is iets wat je al helemaal niet wil. Daarentegen doen hun er alles aan om de vriendschap te verbreken. And that's also fine by me. Dat werkt ook alleen maar averechts voor mijn geluk. Dus wat doe je dan? Je laat ze. Als jij een relatie krijgt met de grootste lummel van Amsterdam en omstreken en ziet hem als de prins op zijn witte Vespa, zit je er ook niet op te wachten dat je vrienden hem het liefst die Vespa aftrappen. Je merkt vanzelf wel ooit dat ie op een Gilera reed. Maar in plaats van kleurenblind was je brommerblind. Al vind je het de grootste stinkhoer welke er op de wereld rond loopt, je laat er die stinkhoer zijn, lekker laten lopen. Je komt zelfs op een punt dat je op een gegeven moment denkt dat je het verkeerd heb gevoeld. Hij is gelukkig en je gaat twijfelen aan je mensenkennis. Maar niet kort na zo'n moment vallen ze door de mand! Het is me nu al twee keer overkomen. Ik hoefde er niks voor te doen. Niet de boel te terroriseren, niet te stoken, niet er tussen te hebben gelegen. Helemaal niks nada noppes. Na een tijd komt hun ware aard gewoon tevoorschijn. Dat kan een jaar duren, zelfs vijf, twee kinderen verder (had ik er nou maar wel tussen gaan liggen), zelfs een verloving, maar die aard komt er, of ze nou willen of niet. De eerste keer dat het mij overkwam kon ik er echt intens van genieten. Niks is lekkerder dan 'I told you sooo' te kunnen zeggen. Maar nu de tweede keer geniet ik er al wat minder van. Vind het sneu voor mijn vliend. Ben der achter Reetsj is zo'n bitch nog niet, Karma wel...

Letter 2 heaven

Hoi Bon,

Hoe is nou? Met mij gaat t wel ok. En Jaiv maakt t ook goed. Hij wou je nog bedanken voor zijn kast. Ja mammie zegt sjollie dat ze jullie geheimpje moest verklappen. Maar toen je richting heaven ging vond ze t toch tijd het me te vertellen dat ik die kast dus van jou had gehad en dat je niet wou dat ik wist dat ie van jou kwam omdat je weer dacht dat ik je dan een retourtje naar je moertje zou geven. Nah dan ken je me toch niet zo goed als ik dacht want had hem mooi van je aangepakt:p. Je snapt dat ik die kast mn levenlang niet meer weg doe.

Jaivey word alweer 2. Ik moet dan altijd denken aan hoe dubbel het was voor mij dat jij ons verliet. Ik was het gelukkigste meisje op aarde, had het leukste kind van deze aardbodem gekregen maar tegelijkertijd word een maand later mn grote vliend van me afgeplukt. En dan nog eens alle drama eromheen pfff... Gelukkig is er toen veel aan me voorbij gegaan en kan ik het af en toe nog steeds niet geloven dat ik je echt nooit meer zie. Ik schrijf je brieven maar kan ze nooit posten (liggen allemaal in mn laatje). Als ik in zuid loop, denk ik nog altijd, misschien kom ik Bon tegen. Als ik een prive oproep heb gemist, denk ik ook nog steeds, misschien was het Bon. En als mn verdomde Ipod op shuffle staat en hij draait het nr van Sara Bareilles - Gravity, kan ik af en toe nog steeds in janken uitbarsten. Laatst nog in de tram, lekker dacht ik, heb ik weer! Er gaat ook geen uitgaansnacht voorbij dat niet dat kutnr Parapa papa papa word gedraaid. Of als ik luister naar Andre Hazes - Ik leef mn eigen leven. Moet ik altijd denken hoe je het iedere x weer flikte om me mn nest uit te bellen (zwanger of niet) en dat ik dan je gezang aan moest horen. Elke x als ik je mis twitter ik het ff. Oh twitter, dat is weer iets helemaal hot en verslavend. Jij zou het hatennn...

Met Valentijn moet ik ook altijd aan ons denken. Mijn eerste en enige Valentijn met je, hadden we net wat en was ik aan het oppassen op een net pasgeboren neefie van me, jij vond het maar eng, zo klein en hulpeloos. Kreeg een bos bloemen van je met een groot hart erin. Gemakzuchtige jij, had je moeder die snel laten halen. En hups je was weer met de noorderzon vertrekken. Die jongens stonden benee, je moest opschieten. Dat was mijn Valentijn, in ieder geval 1 om nooit te vergeten.

Nah ik snap dat je, je kids en familie en vrienden mist (al is je grootste vriend nu bij je) maar wat betreft de stad mis je weinig hoor. Nog steeds 1 grote puinhoop. Was laatst mn dorst aan het lessen en kwam je broer en schone zuster tegen. Doet me altijd goed als ik ze weer heb gezien. Doet me denken aan jou! Vergeet ook nooit meer een dag in The Ministry, ze draaide een nr van 2pac, iedereen uit zn dak. Maar jij vertrok geen spier. En kon iedereen wel wegkijken die wel uit volle borst meezong. Dat je ooit met deze westside chick heb aangepapt, doet me nog verbazen haha...

Ben zo benieuwd hoe je daarboven weer de boel loopt te dirrigeren. En hoe jou dagen verlopen. Je zal je wel doodlachen dat er kindjes naar je vernoemd worden. PRACHTIG zou je dat vinden. En dat die konijnen je gewoon een 4de nichie hebben gegeven.

Wat ik hoop is dat je daar, waar je ook bent, voor het gemak noemen we het heaven, je rust heb gevonden.

Ik lob van jou met heel mn hart en alle andere organen in mijn lichaam, (al zal mn lever niet meer optimaal zijn). Mis je nog vaak genoeg. Dat gemis gaat nooit meer over maar het begint te wennen.

Schrijf je gauw weer...

Groetjes en een dikke kus,

Raquel

PS
Mocht je mn opa en oma tegenkomen, doe ze de groeten;)