Te laat

Kwart over acht! Ik sta poedelnaakt (maling aan me buren die onderweg zijn naar hun werk en wel op tijd komen of nu waarschijnlijk te laat omdat ze naar hun naakte buurvrouw met grote siliconen tieten aan het kijken zijn) in me woonkamer te bedenken hoe ik toch nog op tijd kan komen. Na niet lang nadenken want daar heb ik geen tijd voor kom ik tot de conclusie, dat ook al ga ik met de taxi, ik nog te laat kom… Snel bedenk ik wat ik aan moet. Normaliter in zulke situaties spring ik in een joggingpak, wat eigenlijk helemaal niet kan op mijn werk. Ik ben van mening dat een joggingpak niet meer zo erg als vroeger is. Als ik een paar jaar geleden zei als me vriendin me vroeg om wat te gaan eten: “Ik heb me joggingpak aan” wist zij dat ik er niet uitzag en ik dus niet de straat op kon. Dat was dan zo een pak met gaten, knieën erin, koordje eruit en bleekvlekken erop. Als ik nu zeg: “Ik heb een joggingpak aan” is haar vraag: ”Welke? Die van Juicy of Adidas?” Tegenwoordig ben je gewoon helemaal leuk in je joggingpak, en mag het? Me joggingpakken waren toentertijd een tientje van de markt maar tegenwoordig ben ik goedkoop uit als het me tweehonderd kost. Ik weet het, niet normaal, maar als fashion addict zie je niet meer wat duur is. Alles wat duur is vind je normaal en alles wat goedkoop is ben je gierig voor. Maar vandaag was zo een dag dat ik niet in me joggingpak kon springen, want ik had nog een afspraak na het werk. Dus stond ik voor mijn kast (nog steeds poedelnaakt), NIKS! Toen keek ik door de berg kleren die naast me bed lag, ook NIKS! De paniek sloeg toe! Ik kom vééls te laat! Ik begon maar met me ondergoed. Ook al een heel gedoe om de string te vinden die bij me bh hoort. Had me bh al aan dus moest en zou dat stringetje erbij vinden. Had al zeker tien setjes in me handen gehad maar dan moest ik mijn bh weer uit doen, dat kost tijd, welke ik niet heb.

Na dik tien minuten stond ik dan pontificaal klaar. Had toch wat gevonden in die berg. Taxi bellen, op de luidspreker, zodat ik tussendoor mijn haren kon doen. Het was half negen, officieel te laat. Tien over half negen vlieg ik het gebouw binnen. Sta weer stil voor het poortje, pasje vergeten! Ik spring (met een rokje aan) over het poortje alsof het een wildernis is. Nu sta ik voor de lift één staat op verdieping 7 (waar ik wezen moet) en de ander op 5 duurt natuurlijk eeuwen! Maar de trap zal ik zeker niet pakken, dat is me teveel van het goeie. Eindelijk op de 7de verdieping beland ren ik tot aan me afdeling. Ik stop, loop heel kalm en zeg alsof er niets aan de hand is; Goeiemorgen!!!