Ex-factor

Anderhalf jaar na het uit elkaar gaan, denk ik nog dagelijks aan mijn ex, hou ik nog superveel van hem (sjoveel dat het pijn doet) , mis ik hem nog steeds op sommige momenten , praat ik ook nog steeds vol lof over hem. Als iemand mij vraagt hoe lang ben je van hem af zeg ik ; aaah half jaartje. Terwijl we zijn al anderhalf jaar verder maar zo voelt het niet. Het lijkt veel korter. Ben gelukkig nog met hem op goede voet. We kunnen nog door 1 deur. Nu hebben wij dan ook ons 1 jarig uit elkaar gevierd. We vierden dat we al een jaar uit elkaar waren en nog steeds van elkaar houden. We zijn uit eten geweest en was gewoon gezellig. We praten over van alles, over dingen waar ik alleen met hem over kan praten. Alleen ons liefdesleven (buiten de onze om) bespreken we niet. Maar waarom niet?! Het had me aan het denken gezet. We waren al een jaar uit elkaar en ik snap heel goed als hij een ander meisje zou kunnen leuk vinden. Ik bedoel ik vind ook anderen leuk. Zolang ie maar niet van ze gaat houden zoals ie van mij hield. Dat zou ik dan weer niet trekken (Yes!!! I fucked her , but I made love with you - Eddie Murphey ). Ik wil ook niet mijn escapades aan hem kwijt. Niet omdat ik mij schuldig voel want we zijn immers al een jaar uit elkaar en het is niet dat ik nog met hem sex maar toch krijg ik het niet over mijn lippen als ie vraagt of ik een vriendje heb. Nou heb ik die ook nie als ik die zou hebben zou ik het wel zeggen maar over scharrels wil ik gewoon niks kwijt, het is niet belangrijk genoeg. Niet noemenswaardig. Pas als iets serieus is zou ik het zeggen. En ik hoef het ook nie eerder van hem te weten dan dat het heel serieus is.

Na een relatie welke zo heftig was, kan ik mij niet voorstellen dat je uit elkaar gaat zonder nooit meer wat van diegene te horen. Wat er ook is gebeurt. Onze relatie is ontstaan uit een vriendschap dus misschien dat we het daarom ook zo sluiten. Ik heb veel vrienden maar van mijn ex weet ik dat ie er altijd zal zijn. Met alles, emotioneel, financieel, wat voor hulp het ook mag zijn hij zal zijn hulp verlenen. En idem dito zou ik dat ook doen. Omdat je ook zo close met elkaar leeft zijn er dingen die je een ander nooit zou vragen maar bij hem gaat het mij makkelijk af. Ik haat om hulp vragen maar niet bij hem. Mijn ex-schoonmoeder idem dito. Ik heb nog steeds goed contact met haar en eet daar nog regelmatig! Nu anderhalf jaar later krijg ik een kind en heeft hij er ook één. Onze kinderen gaan gewoon saampjes spelen, onze kinderen worden verplicht vriendjes. Net zoals wij altijd vrienden zullen blijven. Ik heb genoeg exen waar ik me niet eens bij kan voorstellen ooit ervan te hebben gehouden maar nu snap ik de gezegde; Oude liefde roest niet! Ik ben blij dat wij op een punt uit elkaar zijn gegaan zodat ik hem nu nog als vriend kan hebben. It took awhile to understand the beauty of just letting go…